525.600 minuten terug in de tijd.

De titel hierboven is de duur van een jaar en ja het einde van 2019 is in zicht dus het is tijd om 525.600 minuten terug te kijken in een soort jaarverslag. Wat voor noemenswaardige dingen zijn er gebeurd in mijn afgelopen jaar. Sommige zaken zal ik al eerder beschreven hebben in een blog en andere zullen nieuw zijn. Kortom een mooie terugblik over 525.600 minuten of te wel het jaar 2019.

Als eerste is het eens goed om terug te kijken naar de doelen die ik had gesteld in januari. Wat is er van deze doelen terecht gekomen? Bijna niets denk ik. Ik had het plan om wat aan mijn gewicht te gaan doe. Wat hierin gelukt is dat ik op gewicht gebleven ben.
Ik had mij voorgenomen om het theater in te gaan. Dit is nog niet gelukt, maar mijn wens is er nog steeds. Ik zal er geen termijn meer aan hangen, maar het gaat echt gebeuren.

Kop telegraaf

6 februari 2019 was ik als Officier van Dienst bij de suïcide by cop bij de Nederlandse bank in Amsterdam. Een heel heftig en ingrijpend incident. Niet alleen voor mij, maar ook voor de 2 schutters, de familie van de doodgeschoten man en natuurlijk alle andere collega’s en mensen die hierbij betrokken waren. Mijn gevoel ging al wat minder, maar door dit incident is het snel bergafwaarts gegaan met mij.
Een week na het incident kwam de opmerking van Sylvana Simons over het incident bij de Nederlandse bank. Ik was zo boos door haar opmerking dat ik besloot om een open brief naar haar te schijven. Deze brief heb ik 4x herschreven. Toen hij eenmaal klaar was heb ik gewacht om hem te plaatsten. Uiteindelijk, na een uur ofzo, heb ik de brief online gezet en ben ik verder gegaan met de dingen die ik moest doen deze dag, namelijk een lezing gegeven. Na deze lezing werd ik gebeld door een vriendin van mij. Zij vroeg mij of ik internet gezien had. Door mijn lezing ben ik bijna 2 uur offline geweest. Toen ik keek zag ik dat mijn brief viraal was gegaan. Op alle nieuwssites stond mijn brief. Ik ben veel gebeld door collega’s en pers. In mijn brief heb ik Sylvana Simons ook uitgenodigd op ons oefenterrein. Dit heeft ze gedaan. Het resultaat van mijn brief was dat ik heel veel reacties heb gekregen uit binnen- en buitenland en van mensen die ik wel ken maar ook totaal onbekende voor mij. Er waren veel mensen die het met mij eens waren. Het viel mij op dat er ook veel mensen tegen Sylvana waren. Daar schrok ik van. Natuurlijk kreeg ik ook veel reacties van mensen die het eens waren met haar. Ik heb van deze groep ook veel bijzondere en rare berichten gehad.
Heb ik er achteraf spijt van…? Nee, dat niet. Zou ik het volgende keer anders doen…? Ja dat wel.

Op 4 mei 2019 mocht ik weer werken op de Dam bij de Nationale Herdenking. Dit was voor mij de 9e keer. Deze dienst leverde mij wederom zoveel stress op dat ik besloten heb dat dit de laatste keer was dat ik op de Dam heb gewerkt met dit evenement. De stress had te maken met mijn PTSS en mijn depressie in combinatie met de Damschreeuwer in 2010.

28 mei 2019 was het 10 jaar geleden dat de toen 12-jarige Robiënna Reboe vermoord werd door de ex-vriend van haar moeder. 10 jaar zie ik als mijlpaal. Ik heb deze dag een open brief geschreven aan haar zoals ik dat jaren geleden ook al had gedaan.

de 12-jarige Robienna

31 mei 2019 was ik aan het werk. Een man was het niet met mij eens. Dit heeft als resultaat  gehad dat ik knock-out ben geslagen door deze man in de Leidsestraat. De man is achteraf aangehouden. Inmiddels is de man veroordeeld tot ……..
Het programma Bureau Burgwallen van Ewout Genemans uitgezonden op RTL4 heeft aandacht besteed aan mijn knock-out. Toen dit incident gebeurde in de Leidsestraat hadden zij een draaidag. Ik heb later een interview gegeven. Ik moet Ewout een compliment gegeven wat hij van mijn interview gemaakt heeft. Dit doet echt recht aan het incident en het werk van ons als dienders.

Na de knock-out was ik er echt wel klaar mee. Ik hoopte het uit te zingen tot de zomervakantie, maar mijn teamchef kreeg lucht over hoe ik mij voelde. Hij greep in en haalde mij uit de operatie. Aan de ene kant jammer maar aan de andere kant ben ik hem echt dankbaar.

Mijn PTSS en depressie waren helemaal terug. Ik ben de molen ingegaan qua diagnose. Dit proces is nog niet helemaal klaar maar ik hoop snel te kunnen gaan beginnen met therapie.

Op 30 augustus 2019 overleed Lisa Geluk. Lisa kende ik omdat zij mij geïnterviewd had voor het boek blootgelegd. Dit interview ging over PTSS. Lisa en ik hadden mooie, en zeker emotionele, gesprekken gehad met elkaar. Lisa is overleden aan acuut leverfalen en is 19 jaar oud geworden.

10 oktober was een magische dag voor Leonie Burggraaf en mij. Samen hebben wij de campagne #ikbenOpen bedacht in opdracht van de YMCA Nederland. 10 oktober 2019 was de lancering. Dit is namelijk ook World Mental Health day. Als idee hadden wij een challange bedacht waarbij wij mensen oproepen open te zijn over je mentale gezondheid. Ik kan niet anders zeggen dan dat de campagne een groot succes is geweest. 2019 was het begin en nu gaan we verder. In 2020 zullen wij dan weer van ons laten horen.

Het einde van het jaar begon te naderen. Ik was nog op vakantie toen ik 5 november 2019 mijn moeder even belde. Ik hoorde aan haar stem dat er wat was. Het bleek dat mijn vader te horen had gekregen dat hij kanker had. Hij had galwegkanker. Het was niet meer te opereren, maar chemo was wel mogelijk. Er moest wel even een stent in de galweg gezet worden om het gal af te voeren. Dit was een kleine ingreep. Op 19 november 2019 bracht ik mijn vader naar het ziekenhuis en ben vervolgens mijn eigen gang gegaan. Begin van de middag werd ik gebeld dat de operatie klaar was en dat ik mijn vader, samen met mijn moeder en nicht, kon gaan halen in het ziekenhuis. Dat deed ik en ik bracht hem thuis. Toen ik nog even weg was werd ik al vrij snel gebeld dat het niet goed ging. Ik heb mijn vader opgehaald om naar het ziekenhuis te brengen, maar onderweg ging het zo slecht dat ik besloot om een ambulance te bellen. Deze heeft hem naar het ziekenhuis gebracht. Daar werd een ontsteking aan zijn alvleesklier geconstateerd. Uiteindelijk is mijn vader op donderdag 21 november 2019 rond 17:30 uur in het bijzijn van familie op 78-jarige leeftijd overleden.

Als ik de afgelopen 525.600 minuten moet omschrijven dan vrees ik dat de vervelende dingen toch overheersen. Dit komt ook door de afsluiting van het jaar met de dood van mijn vader. De afsluiting van dit jaar is ook de afsluiting van een decennium. We gaan van 2019 over naar 2020. Wat zal 2020 gaan brengen? Ik denk dat de waarzeggers wel weer over elkaar heen rollen met hun voorspellingen. Qua werk ga ik leuke dingen doen. Het EK komt eraan en er worden een aantal wedstrijden in Amsterdam gespeeld. Sail 2020 komt en natuurlijk een aantal andere evenementen. Ook is de vraag weer wat Ajax gaat doen. Worden ze weer landskampioen en gaan ze de UEFA-cup winnen. Ik zou een Elfstedentocht leuk vinden. Dit mag van mij in januari of februari.

Via deze weg wens ik jullie allemaal een heel goed en vooral gezond 2020. En weet dat 2020 ook maar weer 527.040 minuten zal duren. Dit jaar 1 dag meer, vanwege het schrikkeljaar.

Joeri

Eén antwoord op “525.600 minuten terug in de tijd.”

  1. Mooi geschreven en verwoord. Wens jou en je gezin, alsmede alle andere dierbaren alle goeds, gezondheid, wijsheid en liefde.

Laat een reactie achter op Hans Blaas Reactie annuleren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *