Een lezing

Het begon allemaal met de vraag: “Zou jij je verhaal eens willen vertellen?”. Na het verschijnen van mijn boekje op 8 juni 2018 is deze vraag aan mij gesteld. Ik was al eerder van plan om iets met lezingen te doen en nu had ik ook nog eens goed verhaal. Ik kan namelijk de achtergrond van mijn boekje vertellen aan mensen. Ik vertel mijn verhaal met als doel meer begrip voor ons, dienders, te creeëren. Na dit idee heb ik een presentatie in elkaar gedraaid waarvan ik overtuigd ben dat dit aan zou slaan. Ik vertel over mijn eigen PTSS, de aanloop daar naartoe en vertel het een en ander over de gevolgen. Ook probeer ik dieper in te gaan in het ontstaan van PTSS bij mensen en dan in het bijzonder bij dienders. Dit doe ik aan de hand van foto’s en filmpjes, ook gebruik ik de actualiteiten van het moment. Zo sta ik uitgebreid stil bij de aanrijding met de trein, de stint in Oss en wat voor impact dit soort dingen zouden kunnen hebben op mensen.

Mijn eerste lezing zag ik als een soort van groei document. Ik was constant bezig om mijn lezing aan te passen en daardoor te verbeteren. Ik wilde namelijk met mijn lezing mensen inzicht  gegeven en voor een deel ook te raken met mijn verhaal. Dit begon steeds beter te lukken. Ik denk ook dat dit kwam omdat ik het voor een groot deel vanuit mijzelf vertelde. Ik begon ook te merken dat er een preventieve werking van mijn lezingen uit begon te gaan en dat er, als ik klaar was met mijn verhaal, mensen kwamen die aangaven dat ze toch eigenlijk ook wel last hadden van bepaalde zaken of dat ze mijn verhaal in hun omgeving herkenden. Kortom door mijn openheid heb ik mensen over de streep getrokken om ook open te zijn over hun gevoel.

Inmiddels weten veel mensen mij te vinden voor een lezing. Aan de hand van het publiek pas ik mijn lezing aan. Ik weet namelijk dat ik binnen de politie meer kan zeggen dan daarbuiten. Ook ben ik inmiddels bij de brandweer in Amsterdam en het ROC van Amsterdam geweest. Binnenkort sta ik voor een groep mensen van de ambulance. Ik heb ook op een PechaKucha avond gesproken in Leiden. PechaKucha is een manier van presenteren die ik erg leuk vind. Je vertelt namelijk aan de hand  van 20 foto’s die ieder 20 seconden in beeld blijven staan je verhaal. Dit betekend dat je snel naar de kern van je verhaal moet komen.

Ik ben ook ambassadeur geworden van de stichting Samen sterk tegen Stigma. De naam zegt het al, zij proberen het stigma wat rust op psychische aandoeningen bespreekbaar te maken. Ook hiervoor geef ik lezingen waarbij ik uitga van mijn eigen verhaal.

“Wat levert het je op”? Ook dat is een veel gestelde vraag. Dit is niet zomaar uit te leggen. Ik heb kennelijk de behoefte om mijn verhaal, dus de aanloop en gevolgen van PTSS en daarbij mijn depressie, te vertellen aan mensen. Aan de andere kant is het vertellen van mijn verhaal ook vermoeiend. Ik heb wel eens meerde lezingen gegeven op een dag en dan merk ik dat ik erg moe word. Niet zozeer fysiek wel mentaal. Ik moet mij ook echt opladen voordat ik begin met mijn lezing. Ik doe dit meestal als ik onderweg ben in de auto of trein. Ik draai dan hard muziek. Dit is dan meestal Meat Loaf live, U2, Guns and Roses en ik eindig meestal met Paint it Black Live in Rio van de Stones. Door deze muziek word ik ten eerste wakker en laad ik mijzelf op om te knallen. Wat het ook heeft opgeleverd is bekendheid binnen de organisatie en daarbuiten.

Bij de stichting Samen Sterk tegen Stigma heb ik Leonie ontmoet. Ook zij heeft een psychische diversiteit. We zijn aan de praat geraakt en hebben de handen ineengeslagen. De 2e helft van dit jaar gaan wij, samen met de YMCA, met een landelijke campagne komen om psychische diversiteit onder jongeren bespreekbaar te maken. De voorbereidingen zijn bezig en zodra er meer bekend is zal ik dat melden.

Mocht je interesse hebben gekregen in een lezing van mij, neem dan contact op via het contactformulier van mijn site en dan kijken we naar de mogelijkheden.

Joeri

Eén antwoord op “Een lezing”

  1. Dag Joeri,

    Via Justin (de Wit) van Brandweer kazerne Victor in Adam kwam ik op de titel van jouw boek. Wat ontzettend leuk hoe en wat je hier al deelt, dank je wel.
    Ik zou graag eens een lezing van je bijwonen en/of je persoonlijk ontmoeten.
    Op korte termijn ga ik daar yogales geven, een eerste stap naar preventie van PTSS. Zelf ken ik de gevolgen, met het verlies van mijn beide ouders kort na elkaar op jonge leeftijd uit eerste hand. Ik werk als yogadocent en therapeut met (de gevolgen van) trauma en stress. En ben actief als gespreksbegeleider bij de depressievereniging en partner van Bravico (welke zich inzet voor eenzaamheid onder jongeren).
    Ik ben heel benieuwd naar jou(w verhaal). En op het moment ook een health program aan het ontwikkelen ‘stress en trauma de baas’ om in te zetten, juist bij traumagevoelige beroepen als brandweer, politie en ambulance. Met opladen en ontladen als essentiële onderdelen.
    Kortom, ik zou je graag ontmoeten!
    Hartelijke groet,
    Myrte Huppes

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *