Hoe houdt een agent zijn mentale gezondheid Bij1?

Met veel verbazing heb ik, als Nederlandse politieambtenaar, kennisgenomen van de post van PJO-Radicaal op Instagram.  Voor de duidelijkheid, dit is een jongerenafdeling van de politieke partij BIJ1. Inderdaad de partij van Sylvana Simons en tegenwoordig ook Quincy Gario. Een politieke partij die druk bezig is om in de landelijke politiek te komen.

Origineel bericht
Aangepast bericht na kritiek

Ik vraag werkelijk af wat de plaatsers willen bereiken met deze post? Hebben zij wel enig idee wat wij als politieambtenaren allemaal tegenkomen? Weten zij wel waar wij mee geconfronteerd worden? Weten zij wel dat wij waken over de veiligheid van iedereen, dus ook over die van hen en hun geliefden als zij liggen te slapen? Weten ze wel dat wij vaak geconfronteerd worden met de dood van mensen? Weten zij wel dat wij dode mensen onder treinen, trams, bussen, vrachtauto’s, enz, enz. vandaan mogen halen? Weten zij wel dat wij vervolgens een slechtnieuws gesprek mogen doen bij de familie om te vertellen dan hun geliefde niet terugkomen? Weten ze wel dat wij in situaties terecht komen dat wij geweld moeten gebruiken om de situatie onder controle te krijgen? Weten zij wel dat wij binnen één tiende van één seconde moeten beslissen terwijl zij, achteraf, tijd genoeg hebben om hun mening te vormen en te geven? Weten zij wel dat dat IK PTSS heb opgelopen toen ik geconfronteerd werd met de dood van een 12-jarig meisje? Weten zij wel dat de PTSS mee naar huis gaat en dat mijn familie en mensen om mij heen hier heel veel last van hebben gehad en nog steeds hebben?

Ik kan nog wel even doorgaan. De post van PJO-Radicaal is ronduit walgelijk en slaat werkelijk nergens op. In Nederland leven we in een vrij land waar de vrijheid van meningsuiting bijkans heilig is. Maar mag je een groep mensen (dienders in dit geval) dan wel op deze manier schofferen? Ik vraag het mij af. De partij Bij1, waar PJO-Radicaal een onderdeel van is, zegt er te zijn voor alle Nederlanders en dat zij die bij elkaar willen brengen. Echter worden de politieambtenaren bij deze post uitgesloten. Hoe zit dat?

Ik voel mij aangesproken door deze post en durf ook wel te zeggen dat ik mij zeer beledigd voel. Alsof wij, als dienders, voor de lol op mensen schieten. Hoe komen ze daarbij? Zoals veel mensen weten heb ik in februari 2019 een open brief geschreven aan Sylvana Simons. Dit was naar aanleiding van haar aanvraag voor een debat over de Suïcide-by-cop van 6 februari 2019 bij De Nederlandse Bank in Amsterdam. Ik heb haar toen uitgenodigd om op ons oefenterrein een simulatie te doen om mee te maken, in een veilige omgeving, hoe zoiets voelt. Ze heeft deze uitnodiging aangenomen en heeft dit meegemaakt. Het was een bijzondere avond waar een aantal van de politie instructeurs haar het vuur aan de schenen gelegd hebben met verschillende rollenspelen. Ook Sylvana heeft in 1 van de rollenspelen iemand een kogel door zijn kop gejaagd (zoals PJO-Radicaal het noemt). Dit deed zij omdat ze in een fractie van een seconde moest beslissen.

Er is, ook door Sylvana Simons, kritiek geweest op het feit dat ik mijn achternaam niet onder de brief had gezet. Wat wel bijzonder was, was dat haar communicatiemedewerker mij toen vrij snel wist te vinden via de sociale media. Nu, als je deze post van PJO-Radicaal leest, wordt deze geplaatst uit naam van een organisatie. Ik vind het heel jammer dat er geen naam onder staat zodat iemand in persoon verantwoordelijk kan worden gesteld voor deze walgelijke tekst.

Ik zal niet zeggen dat wij, als politieambtenaren, geen fouten maken. Mensen maken fouten en wij zijn mensen. Als een fout een fatale afloop heeft is dat meer dan treurig en geloof mij, ook wij worden gestraft door de rechters.
Zoals ik al eerder schreef heb ik PTSS opgelopen. Dit heb ik opgelopen doordat ik, op 28 mei 2009, heb geprobeerd het leven te redden van een meisje van 12 jaar die vermoord was. Dit is namelijk ook politiewerk en daar hoor ik PJO-Radicaal niet over. Zij schrijven niets over onze hulpverleningstaak. Wij zijn, als ik naar Amsterdam kijk, vaak snel bij iemand met een hartstilstand/infarct en starten dan de reanimatie. Ik heb in het begin al een opsomming gegeven van de zaken waar wij mee geconfronteerd worden en ik denk dat ze zich dáár eens in moeten verdiepen.

Ik heb in het verleden een aantal blogs geschreven onder andere over racisme. In deze blog stel ik de vraag of ik, als ik vrij ben en met mijn kinderen ben, gewoon vader ben en zodra ik mijn uniform aan doe meteen een moordenaar en racist ben. Hierbij de link naar deze blog.

Laat ik heel duidelijk zijn. Ik ben een politieambtenaar en ben daar trost op. Ik doe mijn werk vol passie en ben er zelfs ziek van geworden. Als ik op straat aan het werk ben maak ik op geen enkele manier keuzes in mijn optreden op basis van huidkleur, afkomst, geloof en/of geaardheid.

Als je zo’n walgelijke post leest moet je jezelf altijd de vraag stellen: Wat moet ik hier mee? Ik ga altijd op mijn gevoel af. Als ik echt boos word, en het de dag daarna nog ben, moet ik er wat mee doen. In dit geval dus ook. In mijn directe omgeving zijn er mensen die tegen mij zeggen: “Laat toch gaan Joeri”. Soms luister ik hiernaar, nu niet.


Ik heb in februari 2019 aan Sylvana het aanbod gedaan om op het oefenterrein te komen, dus ik heb proberen te bedenken wat nu een mogelijkheid zou kunnen zijn. Zal ik PJO-Radicaal uitnodigen voor een dialoog? Nee, ik doe dat niet. Ik ga niet het gesprek aan. Wat ik namelijk absoluut niet hoef of wil is medelijden. Zoals al eerder gezegd: Ik ben trots op het werk wat ik doe en ik ben trots op mijn collega’s die dag en nacht klaar staan voor de burger ongeacht kleur, ras, afkomst, geloof of geaardheid. Ook hoef je het niet met ons eens te zijn en je mag zeker kritiek hebben op ons werk of op ons optreden, maar dan wel onderbouwt.

En dan het antwoord op de vraag die ik stel in de titel: Hoe houdt een agent zijn mentale gezondheid Bij1? Ik kan dit antwoord niet geven. Er wordt mentaal veel van ons gevraagd zowel in het werk als de kritieken die wij krijgen. Wij praten daar veel over met elkaar, maar het altijd Bij1 houden lukt niet. Ik ben dan ook echt van mening dat wij deze schoffering niet verdienen.

Joeri

8 antwoorden op “Hoe houdt een agent zijn mentale gezondheid Bij1?”

  1. Joeri,

    Prachtig verwoord. ‘Laat gaan’ is in deze een gepasseerd station. In het gewone leven soms mopperend op een diender maar daarnaast veel mee samengewerkt, herstel, nog vaak mee samenwerkende.

    Jouw werk, jullie werk, is onmisbaar in de samenleving en figuren die dit schrijven maken een rechtschapen mens woest. ‘Laat maar’, totdat zij een van jullie hard nodig heeft, dan zal het schaamrood hen op de kaken staan.

    Moedige man, bedankt voor jou woorden en jouw tomeloze inzet voor de samenleving.

    Rianne

  2. Netjes en keurig verwoord. Je stelt iets aan de orde waar meer mensen iets van vinden, maar niet hardop iets over
    “durven te zeggen”. De maatschappelijke verharding, het in seconden een mening hebben over anderen en ongecensureerd uiten, links / rechts – voor/ tegen, in plaats van met elkaar in gesprek gaan, komt dagelijks steeds meer voor. Goed dat je je zo uitspreekt.

  3. Keurig verwoord. De rol van de politie wordt verschrikkelijk onderschat in de maatschappij, maar ook in de politiek. Veel woorden, maar weinig daden vanuit den haag. De heer Rutte krijgt dit jaar de rekening gepresenteerd van alle bezuinigingen in de zorg en bij de politie de afgelopen 10 jaar. Het is een schande. John van den Heuvel neemt het regelmatig voor de politie op in de Telegraaf. Hulde.
    Sylvana Simons neem ik tot op heden niks kwalijk over wat er geschreven is door haar jeugdleden. Ze zou in het openbaar afstand moeten nemen van de opmerkingen van deze mafkezen. Dan zou ze zeker wat meer respect krijgen van al die mensen die haar ” niet aardig vinden” . We wachten het af……..

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *