Kerkje

Daar stond ik dan. Ergens op een berg op het eiland Tenerife. We waren met een auto aan het rijden en kwamen door het plaatsje Santiago del Teide heen. Daar zag ik een kerkje en ik heb een tik, helemaal op vakantie, dat ik in alle kerkjes wil bekijken waar ik langs kom. Normaal heb ik dat niet, maar op vakantie ben ik kennelijk ineens gelovig. Ik parkeer de auto en we lopen terug naar het kerkje. We gaan naar binnen. Op 1 van de bakjes zit een vrouw. Ze heeft lang stijl grijs haar. Ik maak een foto vanaf de ingang. De kerk is prachtig. Vraag mij niet of het protestants of katholiek is, want dat weet ik echt niet. Je schijnt het te kunnen zien aan de manier van aankleding van de kerk. Ik weet zeker dat heel veel mensen, bij het zien van de foto hiernaast, zien wat voor kerk het is.

Ik loop verder de kerk in en passeer de vrouw. Ze zit met haar ogen dicht en heeft een rozenkrans in haar handen. Ze is duidelijk aan het bidden. Ik voel mij eigenlijk bezwaard dat ik, als toerist, haar kom storen in haar moment. Ik ben ook een echte toerist, zonnebril op, rugzak op mijn rug en een fototoestel om mijn nek. De vrouw kijkt niet naar mij en gaat door. Kennelijk stoor ik haar niet. Hoe verder ik de kerk inloop, hoe gekker ik mij ga voelen. Ik kan niet precies zeggen wat het was, maar ik werd onrustig en emotioneel. Ik kon er niets aan doen. Iets in het kerkje kreeg grip op mij. Ik liep door en kwam bij het altaar. Het gevoel werd alleen maar sterker en ik werd echt bevangen door emoties. Ik voelde de tranen opwellen in mijn ogen en wilde er natuurlijk niet aan toegeven. Dit lukt even, maar er is een moment dat de tranen dusdanig veel worden dat tegenhouden geen optie meer is. De tranen moeten er dan uit en dat gebeurde ook.
Aan de ene kant was het een heel mooi moment, maar aan de andere kant werd ik ook heel angstig. Ik vroeg mijzelf echt af waarom ik dit nu had en waarom in een kerk? Ik vind het geloof interessant. Ik heb er respect voor maar doe er verder niets mee. Ik ben ook helemaal niet gelovig opgevoed.

Ik wilde het kerkje uit. Ik vond het eng. Ik snapte niet waarom dit nu gebeurde. We zijn naar buiten gelopen en daar heb ik naar het kerkje gekeken en heb er een foto van gemaakt. En zoals dat gaat op vakantie ga je dan weer verder.

Bij het kerkje was een winkeltje waar je dingen kon kopen. Ik heb dat niet gedaan toen ik daar voor de eerste keer was.
Een paar dagen later zijn we weer naar het kerkje gegaan. Na het parkeren van de auto ben ik naar het kerkje gelopen. Ik voelde een rare knoop in mijn maag opkomen. Ik denk een soort zenuwen Aangekomen bij het kerkje ben naar binnen gegaan. Het kerkje was leeg. Ik ben naar voren gelopen en vlak bij het altaar op 1 van de banken gaan zitten om te kijken of het weer gebeurde. En daar kwam het weer. Ik voelde de tranen komen. Ik kon er niets aandoen. Na ongeveer 10 minuten was ik er klaar mee. Ik begon wat angstig te worden en wilde naar buiten. Eenmaal buiten kwam ik weer tot rust.

Daarna ben ik naar het winkeltje gegaan. Als iets je zo raakt moet je er een aandenken komen, vind ik ten minste. Het winkeltje hing vol met beeldjes, kettingen, kaarsen en nog veel meer. Ik heb een kleine rozenkrans gekocht als aandenken aan deze bijzondere plek.

Joeri

3 antwoorden op “Kerkje”

  1. Heel mooi geschreven Joeri. Ik ben zelf ook een PTSS patient. Dit gevoel is zo herkenbaar….. Ik ben ook niet gelovig opgevoed maar ga nu kerstavond naar de kerk met mijn kids. Wat ik op die avond voel kan ik niet omschrijven…waar het vandaan komt weet ik ook niet…. maar het is een gevoel van intens geluk wat ik niet ken….
    Fijne dag….xx Wen.

  2. Beste Joeri,
    Dat is hoe God werkt. 😊 Wees niet bang. Hij kent je en kijkt recht in je ziel. Je mag zijn zoals je bent. Met je kracht en je gebrokenheid. Probeer er eens aan toe te geven. 🙏 En vertel hem in stilte je nood. #hijluistert #overal

    Ps: Het is een Katholieke kerk. De rozenkrans dient als “gebedsgeleiding”.
    Iedere kraal een gebed. Zie het als een soort mantra.
    De pracht van het kerkje zal je niet vinden in een protestantse kerk.

  3. Ooit woonde ik een kerkdienst bij op Jamaica. Een kerkje zonder pracht en praal. Wel vol met mensen die in en uit de kerk liepen tijdens de dienst. De mensen zongen daar en hielden elkaar vast. Ze waren op hun paasbest gekleed. De kracht die ik daar voelde was zo intens dat ik huilend de kerk ben uit gelopen. Het besef dat je in armoede leeft maar dat je altijd elkaar hebt om elkaar te steunen door alleen je hand vast te pakken. Hoe simpel kan het zijn. Het maakte mij heel nederig en vooral dankbaar voor wat ik heb. Lieve Joeri dat kerkje liet mij mijn eigen ziel zien. Verdrietig en tegelijkertijd zomaar een cadeautje in een vreemd land.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *