Koningsdag en Dodenherdenking

Eind april en begin mei zijn altijd erg drukke weken voor mij. We hebben Koningsdag, Nationale Dodenherdenking op de Dam, het vrijheidsconcert op de Amstel en voor ons Amsterdammers het einde van het voetbalseizoen met de hoop op een mooie prijs voor Ajax.

Laten we eens beginnen met 27 april. Koningsdag is altijd een drukke dag qua inzet voor mij. Ik was dit jaar weer als spotter in dienst vanuit crowd management. Ik ben de hele middag op straat geweest met de opdracht om de bezoekersstromen te monitoren, daar waar nodig advies te geven op cruciale punten en de momenten van uitstroom van de feesten te monitoren en bij te sturen. Wij zijn deze dag vooral adviserend naar de leiding van de politie en natuurlijk de gemeente. De samenwerking verloopt altijd goed doordat er vooraf afspraken zijn gemaakt tussen gemeente, politie en andere partners.
Als we nu terugkijken naar Koningsdag 2019 in Amsterdam was het in mijn ogen rustig. De afspraken zoals gemaakt werden uitgevoerd. Natuurlijk speelde het weer hier heel erg mee. Het was koud en guur. Ik vermoed dat er daarom een stuk minder mensen in de stad waren dan waar wij op gerekend hadden. Alles bij elkaar was het een mooie dienst met een goed team.

Dan is het 4 mei. Op 4 mei herdenken wij de slachtoffers van de Tweede Wereldoorlog, oorlogssituaties en vredesmissies nadien. Van 2010 tot 2018 had ik als taak bij deze herdenking commandant van de roadblocks . Roadblocks zijn betonnen blokken die op een rij gezet zijn en waar mensen langs moeten lopen. Voertuigen kunnen hier niet langs. Deze waren ingesteld na de aanslag op Koninginnedag 2009 in Apeldoorn. Dit jaar ben ik locatiecommandant van sector Noord. Dat is gezien vanaf de hekken van het middenpad op de Dam tot een deel van het Damrak. Ik stuur deze dag een aantal mensen aan en wij hebben als taak toezichthouden in het gebied. Sinds de schreeuw tijdens 4 mei 2010 heeft deze dienst altijd een bepaalde lading voor mij en ik gok voor meer mensen*. De 2 minuten blijven een zeer spannend moment waarbij mijn hartslag naar de 150 slagen per minuut gaat. In 2018 hadden we ook een schreeuwer op de Dam. Deze man begon 2 minuten voor acht te schreeuwen en is direct aangehouden.

Dit jaar was wederom heel spannend. Ik heb de hele dag een bepaalde wedstrijdspanning in mij die, naarmate de dag vordert, verder opbouwt. Als je de straat opgaat, rond een uur of 5, is het rustig op de Dam. Er zijn wel al mensen die graag vooraan willen staan, verder is er nog weinig te doen. Hoe meer de klok richting de 20:00 uur gaat hoe spannender het wordt. Overal zie je mensen lopen waarvan je denkt dat ze mogelijk wel iets zouden kunnen doen. Dit gevoel is nergens op gebaseerd maar het is een gevoel. In je oor, via de portofoon, gebeurd er van alles. Er worden mensen gecontroleerd en nagetrokken. Want mogelijk zouden zij wat willen doen tijdens de 2 minuten stilte.
Dan klinkt ‘The last post’ en is het bijna 20:00 uur. In mijn oor, via de portofoon, krijgen we de laatste instructies voor de 2 minuten. Deze geef ik door aan mijn mensen en vervolgens is het 20:00 uur. Alert kijk ik om mij heen. Ik kijk mensen aan, ik kijk naar hun handen en ik kijk of ze een verdachte beweging maken. Waar ik precies naar kijk is lastig uit te leggen. Het zal voor een groot deel gevoel en ervaring zijn.
De klok kruipt vooruit. Dan klinken eindelijk de eerste tonen van het Wilhelmus. Voor mijn gevoel hebben die 2 minuten 10 minuten geduurt. De 2 minuten zijn voorbij en er is gelukkig niets gebeurd. Niemand heeft geschreeuwd of op een andere manier paniek veroorzaakt. De rest van de avond loopt zoals van tevoren gepland. De Koning en Koningin nemen het defilé af en gaan vervolgens weg. Dan gaat het gelukkig heel erg snel en om 22:00 uur debrief ik met mijn mensen en bedank ik ze voor hun inzet.

Als ik naar huis fiets laat ik de avond aan mij voorbij gaan en kom tot de conclusie dat het een hele mooie en waardige herdenking is geweest. Ik mag trots zijn dat ik hiervan deel heb uitgemaakt.

Op 5 mei was ik vrij dit jaar. Ik heb een bevrijdingsfestival bezocht om onze vrijheid te vieren en door te geven.

Joeri

*Voor de rest van mijn beleving van 4 mei 2010 verwijs ik naar mijn boekje.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *