Leven in 2 werelden

Als je begint met werken bij de politie doe je dit om een aantal redenen. Je zoekt spanning en sensatie. Je wilt met mensen omgaan. Je wilt conflicten oplossen, met zwaailicht en sirene door de stad rijden en natuurlijk mensen aanhouden. Je droomt dan ook om DE aanhouding te doen waar iedereen jaloers op is.
Als je dan je eerste echte aanhouding doet is het heel spannend en pompt de adrenaline door je lijf. Voor mijn eerste aanhouding verwijs ik je naar mijn boek, hoofdstuk ‘Voor alles is een eerste keer’.

Als je vervolgens langer bij de politie werkt ga je merken dat de dingen die wij zien en meemaken niet normaal zijn. Wie kan er nu zeggen dat hij in 1 dienst bij een dodelijke aanrijding, een reanimatie en een zware mishandeling is geweest. Er zijn mensen die deze gebeurtenissen nooit meemaken of gelukkig maar 1 keer in hun leven. Voor ons is het bijna dagelijkse kost. Het is dus echt een compleet andere wereld waar wij in leven en werken als dat pak aangaat.
Ik leef dus in 2 werelden. Aan de ene kant de politiewereld. Dit is de wereld waar ik de onderkant van de maatschappij tegen kom en veel met dood en andere ellende te maken heb. De andere wereld is de ‘normale’ wereld. Oftewel de wereld waar ik in leef als ik niet aan het werk ben. Wat is nu dan mijn echte wereld? Welke wereld is voor mij realiteit??!!
Ik denk dat het een combinatie is. Mijn 2 werelden lopen door elkaar heen. Soms denk ik in de ene wereld te zitten maar blijk ik in de andere wereld te zitten.

Ik had laatst een student van de hogeschool van Amsterdam mee in een dienst. Zij gaf ook aan dat het een bijzondere wereld is waar wij als politieagenten ons in begeven en bewegen.

Wat ook altijd zo bijzonder is dat mensen verwachten dat wij er in gaan. Met ‘er in gaan’ bedoel ik de ellende. Als er iets ernstigs gebeurt, neem bijvoorbeeld een schietincident, is de natuurlijke reactie van een mens om te vluchten. Zo zit het menselijk brein in elkaar, vluchten voor gevaar. Nu hebben wij een pak aan met daar op de tekst POLITIE. De mensen vluchten en zodra ze ons zien wijzen ze in de richting van het gevaar. Dit doen ze omdat men vindt dat ik, omdat ik een shirt draag met POLITIE erop, er wel naartoe moet gaan. Er zijn echt wel momenten dat wij het liefst ook wegrennen met de rest. Wij zijn ook maar gewoon mensen die opgeleid zijn als politie. Ook wij hebben nog steeds ons “ik wil vluchten” gevoel in ons brein. Gelukkig doen wij dit niet. Wij gaan de situatie in en doen ons ding, met alle gevolgen van dien.

Helaas zijn er ook incidenten waar ik aan wen. Ik draai mijn hand niet om voor een reanimatie, hoe erg dit ook is. Een reanimatie van een kind wen ik nooit aan maar een ‘normale’ reanimatie is bijna als van zelfsprekend geworden. Terwijl dit natuurlijk niet normaal is. Helemaal niet als je bekijkt bij hoeveel van deze zaken ik en mijn collega’s ter plaatse komen.

 In de zomer van 2018 was ik vrij. Ik had met mijn dochter boodschappen gedaan en was onderweg naar huis. Onderweg zagen wij een man op de grond liggen met mensen erbij. Ik stop altijd met dat soort dingen om te kijken of ik kan helpen. Toen ik bij de man was hoorde ik omstanders zeggen dat hij gevallen was. Zij hadden hem in de stabiele zijligging gelegd. Toen ik goed keek, zag ik dat de man zo blauw als een smurf was. Ik draaide hem op zijn rug en controleerde zijn ademhaling en hartslag. Dit was er beide niet. Meteen ben ik begonnen met reanimeren. Gelukkig kwamen er snel collega’s om te helpen en was de ambulance er ook snel. Met behulp van medicatie ging de man met hartslag de ambulance in. Dit geeft altijd een opgelucht gevoel. Ik maakte mijn handen schoon met desinfecterende alcohol dat altijd aanwezig is in een ambulance en maakte een praatje met mijn collega’s uit Zaandam en met de ambulancebroeders.

Vervolgens zocht ik mijn dochter op en ging naar huis. Ik was er heel nuchter onder terwijl de mensen die als eerste bij de man waren helemaal van slag waren. Voor mij was het gewoon een knop omzetten. Ik kwam hierdoor in de politiewereld en kon hier ook naar handelen. Uiteindelijk ben ik lekker naar huis gegaan, heb de BBQ aangedaan en heb heerlijk gegeten.

Een aantal weken geleden was ik de Officier van Dienst van de politie in de middagdienst. Al vrij snel kreeg een auto de melding om te gaan naar de Amstel in verband met een reanimatie op straat waarbij omstanders vervelend zouden zijn. Ik ben ook meteen naar de locatie gegaan. Gelukkig waren er geen vervelende omstanders meer. Wij hebben de boel afgezet zodat de ambulancedienst en de brandweer hun werk kon doen. Uiteindelijk is de persoon met hartslag naar het ziekenhuis gegaan.
Nog geen 20 minuten later was er weer een reanimatie nu nabij de IJ-tunnel. Deze persoon hebben wij als eerste moeten reanimeren. De ambulance en de brandweer hebben het overgenomen. De politie is gaan afzetten. Wij hadden dus 2 reanimaties in 30 minuten. Gelukkig zijn er genoeg mensen die in hun hele leven nooit bij dit soort incidenten komen.

Ik hoop dat de burger er eens bij stilstaat dat wij, als dienders, gewoon mensen zijn die ook gevoel hebben en soms ook angst kennen. Sommige zullen dan zeggen dat ik dit werk niet moet gaan doen… Dat vind ik zo’n dooddoener. Ik ben namelijk gewoon eerlijk en vind mijn werk echt leuk!!

Joeri

8 antwoorden op “Leven in 2 werelden”

  1. Mooi geschreven Joeri .
    Helaas leef je vaak in 2 werelden als je een beroep hebt in uniform.
    Dit is iets waar de buitenwereld vaak geen weet van heeft en eigenlijk onzichtbaar is buiten de collega`s om.

  2. RESPECT Joeri. Zo herkenbaar. Ben nu met pensioen maar denk nog vaak terug aan die situaties die je hebt omschreven. Hulde aan ons politievak die door menigeen wordt ondergewaardeerd.

  3. Mooi duidelijk verhaal hoop dat de burgers dit ook lezen en inzien dat achter het uniform ook gewoon “ burgers” zitten. Simon

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *