Lieve Robiënna,

Met een brok in mijn keel schrijf ik je weer een brief. Het is vandaag 10 jaar geleden dat je werd vermoord door de ex-vriend van je moeder. Aan de ene kant is de tijd heel snel gegaan en aan de andere kant ook niet. Wat is er allemaal gebeurd na jouw dood? Is jouw dood nog ergens goed voor geweest? Allemaal vragen die in mij opkomen nu ik terug kijk 10 jaar later.

Natuurlijk is jouw moordenaar veroordeeld.Volgens mij heeft hij 20 jaar gekregen. In mijn ogen is geen straf hoog genoeg voor hetgeen hij jou heeft aangedaan, maar we leven in Nederland en hij is volgens de geldende wet- en regelgeving veroordeeld. Ik zal mijn mening hier niet op geven, al heb ik die wel. Een jaar na jouw dood is er een bijeenkomst geweest in de buurt waar je woonde. De beheerder van de speelboot heeft de brug waar je vaak overheen liep omgedoopt tot de Robiënna brug. Tot op de dag van vandaag heet deze brug ook zo. Het onthullen van het naambordje is samengegaan met een soort herdenking. Je vader en moeder waren hier beiden bij aanwezig. Zo ook veel mensen uit de buurt, vriendinnen van je, mensen van de politie en nog meer geïnteresseerden. Ook ik ben hier bij geweest. Aan het einde van de bijeenkomst zijn er witte ballonnen opgelaten. Ik vond dit een mooie bijeenkomst. Na afloop heb ik even met je moeder gesproken. Ik vond haar een sterke vrouw die goed kon vertellen wat er in haar omging. Ik heb toen afgesproken dat ik haar ging opzoeken, helaas is dit nooit gebeurd. Ik heb het laatste jaar wel eens geprobeerd contact met haar te zoeken, dit is nog niet gelukt.

Jouw dood heeft mij nooit losgelaten. Sinds het moment dat ik weg ging in de Nova Zemblastraat zit jij in mijn hoofd. In het begin was ik er heel erg veel mee bezig en je hoopt natuurlijk dat dit gaat afnemen in de loop van de tijd. Als dan iemand aan mij vroeg hoe het ging deed ik net of het goed ging met mij. Ik was een stoere jongen en ook al was het een ingrijpende zaak het deed mij niets. Dit heb ik volgehouden tot september 2009, toen viel ik om. Ik had al maanden nauwelijks geslapen en had veel nachtmerries. Mijn lijf was op en trok aan de noodrem. Ik kreeg hoge koorts en viel uit*.

Nu, 10 jaar later, kijk ik terug op deze periode als de moeilijkste periode van mijn leven tot nu toe.  28 mei 2009 is een zwarte dag in mijn geschiedenis.

Ik vraag mij wel eens af wat er van jou geworden zou zijn als je niet vermoord was. Wat voor opleiding zou je hebben gedaan? Waar zou je wonen? Wat voor werk zou je nu doen? Dit zijn vragen die nooit beantwoord zullen worden.

Mijn leven is verder gegaan maar wel met jou in mijn gedachte. Geregeld ben ik wakker geworden uit een nachtmerrie. Bijna altijd kwam jij hierin voor samen met andere incidenten.

28 mei is voor mij altijd een moeilijke dag. Op de één of andere manier heb ik naar aanloop van deze dag veel nachtmerries en denk ik veel aan die avond. Ik kan, tot op de dag van vandaag, de woning nog precies uittekenen zoals ik deze zag toen ik binnen kwam. Ik zie jou nog steeds voor mij als ik mijn ogen sluit. Ik zie het mes nog steeds recht in de woonkamer liggen, vlak bij de tv. Ik zie je moeder nog zitten. En zo kan ik nog wel even door gaan.

Lieve Robiënna, ik heb altijd de hoop gehad dat jouw dood niet voor niets is geweest. Maar als ik hier over nadenk weet ik dat dit wel zo is. Het is een zinloze moord op een 12-jarig meisje geweest. Een prachtig meisje dat aan het begin van haar mooie leven stond. Hij, jouw moordenaar, heeft jou alle kansen ontnomen. Tegelijkertijd heeft hij jouw moeder het meest vreselijke aangedaan wat je een moeder aan kunt doen namelijk haar eigen kind vermoorden.

Lieve Robiënna, ik hoop dat je de rust hebt gevonden die je verdient.

Ik denk vaak aan je en ik hoop dat er een moment komt dat ik jouw dood echt een plekje kan geven. Vergeten hoeft niet, de gebeurtenis plekje geven wel.

Hierbij roep ik iedereen op om, in nagedachtenis van de veel te jong overleden Robiënna Reboe, mijn bericht te delen zodat je niet zal worden vergeten.

Liefs,

Joeri

*De rest van dit traject staat beschreven in mijn boekje

24 antwoorden op “Lieve Robiënna,”

  1. Het 1 is nog erger soms voor een politie man/vrouw dan het andere en natuurlijk zijn er die zo,n indruk maken dat je het idd nooit kan vergeten en het in je gedachten verankerd zit, dat lijkt mij vreselijk omdat je als diender zoveel hebt wat je bijblijft, ik kan helemaal begrijpen dat je op een gegeven moment op bent [ het gevoel ken ik niet ] alleen zij de dit meemaken weten de inn en out,s , en daar moet je dan maar een weg in zoeken om het te kunnen handelen, een schier onmenselijke opgave lijkt mj, daarom ,zorg voor jezelf en weet dat jij al je energie in je vak hebt gestopt en hoe triest voor allen om Robienne heen ,dit mooie meisje is beroofd van alles en is niet terug te draaien helaas, maar vergeet niet,je bent ze tot troost alleen al om dit te plaatsen, alle goeds voor de toekomst .

  2. Hey Joeri, je hebt het mooo verwoord. Kan me zo goed voorstellen dat je dit nooit vergeet net zo goed als zovele dingen die je hebt meegemaakt hebt. Hoop zo van ganser harte dat het geen nachtmerries meer worden. Ik wens je daarboj heel veel sterkte toe. Maar wil ook even tegen je zeggen dat ik je bewonder om je moed dat je het deelt. Ben retetrots op je.

  3. Kan alleen maar zeggen veel sterkte en kracht het is zo oneerlijk koester de mooie herinneringen van jullie mooie meisje 😢😢😢🥀🥀🥀🍀🍀🍀🌹🌹🌹

  4. Moeder robienna chermaine chedisia reboe
    geboren 3 juni 1996 en vermoord op 28 mei 2009
    met tranen lees ik jou bericht Joeri en typ ik dit op de dag en wel 10 jaar verder ik als moeder heb geen woorden wat mij is overkomen

    1. Zusje, je bent de meest sterke vrouw die ik ken! Wat jou is overkomen dat is het ergste wat een moeder kan overkomen. Het is onnatuurlijk om je kind maar haar laatste rustplaats te moeten brengen op zo een jonge leeftijd, op welke leeftijd dan ook!
      Jouw dochter, je eerst geborene, het eerste kleinkind van pa en ma, nichtje van Chida van andere familieleden, van mij, een vriendinnetje, klasgenootje, buurmeisje, ga zo maar door. Vele mensen kende Robienna en waren gek op haar. Haar lieve karakter, schattige koppie en prachtige donker bruine ogen keken vol vertrouwen naar de toekomst. Vertrouwen in de mensheid, ruzie verafschuwend en vol met plannen en toekomstdromen.
      En dan, dan een gewetenloze man die dat in 2 seconden van haar afneemt…,…
      Lieve Tash, je dochter, onze Robienna zal altijd in onze harten vastgeroest zitten en zolang dat gebeurd zal ze nooit worden vergeten. Met elke gedachte aan haar, met traan of lach zal de herinnering aan haar blijven bestaan en levend gehouden worden.
      Nu na 10 jaar is het verdriet en gemis niet weg, het is er nog steeds en ik kan jou pijn niet weg nemen. Ik kan er alleen voor je te zijn wanneer je me nodig hebt en de herinnering levend te houden aan dat mooie, lieve, geweldige meisje uit de Spaarndammerbuurt.
      Krakti zusje op deze dag!
      Soso lobi
      Ash

    2. Lieve tante.
      U bent een sterke vrouw.
      Ik zie u niet veel, maar volg u zeer zeker op afstand.
      Ik als geen ander weet wat u voelt. Robienna is elke dag zoals mama en me broertjes en nog vele die niet meer in ons midden zijn elke dag nog steeds een deel van mijn leven. Laat staan in dat van u.
      Heel veel kracht en liefde lieve tante.
      Ik hou van u

    3. Lieve vriendin ik lees dit met tranen in mijn ogen en woorden schieten mij te kort. Ik heb je zien veranderen van een vrolijke meid naar een verdrietige moeder en nu een super sterke vrouw waar ik trots op ben. Dit gat zal nooit opgevuld worden maar met God aan je zij overwin je het verdriet.
      Je bent altijd in mijn gedachten.

      Liefs,
      Cherida M.

    4. Lieve vrouw, ik kan me niet voorstellen hoe verschrikkelijk dit voor u moet zijn. Niet voorstellen omdat dit zo vreselijk is dat het niet is te bevatten. Heel veel sterkte. En ik hoop dat het een troost voor u is dat de agent die dit stukje schreef uw dochter ook nooit vergeten is.

    5. Ik sluit me helemaal bij de reactie van Betty aan.
      Het was een zinloze daad die nooit had mogen gebeuren
      Heel veel sterkte op deze moeilijke dag

    6. Lieve lieve Marcia,
      Woorden schieten mij te kort… nog steeds!
      Robiënna was lekker pittig en bijdehand maar ook heel erg zorgzaam. Wij kennen elkaar al vanaf de middelbare school en waren samen vrijwilligers in de kerk. In de kerk was Robiënna de Mama van mijn dochter Tiara (nu 15 jaar). Zodra we ter communie moesten, kwam ze haar halen. Want baby Tiara moest een kruisje van de pater krijgen. Ook al was ze met je in de communicanten groep bezig, ze kwam mijn Tiara altijd ophalen en ging dan weer verder. Zij hielp ons de kerk in en uit. Je kon met haar lachen. Tot ze er niet meer was, heeft zij zich over Tiara ontfermd. Ik zal haar nooit vergeten. Kort daarvoor had ik een kinderkoor opgestart en je om toestemming gevraagd om het kinderkoor naar Robiënna te vernoemen. Dat vond je goed. Robiënna is er dus altijd bij. Ons eerste lied dat wij in de kerk zongen was: “ like a bridge over troubled water” (van Simon and Garfunkel) samen met pater Henk de Vilder (die twee weken geleden is overleden) Ze zongen het super vals maar o zo gepassioneerd voor Robiënna naar aanleiding van de brug die naar haar vernoemd werd. Het kinderkoor bestaat nog steeds! Kinderen komen en gaan. Zodra ze gaan puberen, stoppen ze met zingen. Maar er komen steeds nieuwe kleine enthousiaste kinderen erbij. Ik leg ze meestal uit waar de naam van het kinderkoor vandaan komt. HAPPY ANGEL BIENNA. Lieve Mar, ik leef ontzettend met je mee. Er gaat geen dag voorbij dat ik niet aan haar denk. Ooit een borduurwerkje begonnen ter nagedachtenis, maar nooit afgemaakt… is nog steeds te zwaar. Keer op keer kijk ik naar je en ik kijk naar je op. Je bent zo een sterke vrouw. Ik heb heel veel respect voor je. Wat jullie hebben meegemaakt en wat jou is aangedaan mag geen enkele moeder of vader meemaken. Wij zullen Robiënna nooit vergeten.

    7. Er zijn geen woorden voor wat u is overkomen, mevrouw Reboe.
      Maar u bent er nog, en dus bent u een krachtige en sterke vrouw.

      Ik wens u ongelofelijk veel kracht en wijsheid toe, om dit enorme leed te dragen.
      U bent niet alleen.

  5. Beste Joeri, helaas weet ik een beetje hoe jij je voelt. Ik heb een dochter, klasgenootje van Robienna, die ook te kampen heeft met PTSS door dit gebeuren. Mijn dochter zit nu bijna 2 jaar thuis met veel lichamelijke en geestelijke klachten. Zij kan het niet verwerken. Ook veel nachtmerries door de berichtgevingen in de media. Kinderen vormen zich daar een beeld bij. Nu na jaren is het eruit gekomen. Ze krijgt nu therapie. Ik hoop zo dat het met jou en haar ooit goed komt. Dat jullie het een plekje kunnen geven. Als je het niet redt ga dan ajb hulp zoeken. Mijn dochter krijgt nu hulp en ik hoop dat ze straks weer een normaal leven kan lijden. Dat ze weer kan werken en vrienden krijgt. Heel veel sterkte. Dikke knuffel van een bedroefde moeder.

    1. Ik kan me er wel iets bij voorstellen als moeder praat ik veel met mensen die het er moeilijk mee hebben wat er met mijn dochter is gebeurd jullie mogen me altijd contacten ik sta open voor gesprekken

  6. Een moord maakt vele slachtoffers. Ik wil iedereen sterkte wensen en vooral de mama, het verdriet en gemis is onmenselijk

  7. Heel veel respect voor deze diender. Verder kan ik niet de juiste woorden vinden. Wens hem ongelooflijk veel succes met het verwerken van dit vreselijke drama wat zich tien jaar geleden in de Spaarndammerbuurt heeft afgespeeld.

  8. Knoert, hoe jij zoiets afschuwelijks weet om te buigen naar iets wat toch goed lijkt: de herinnering aan Robienne levend houden, je strijd met je PTSS die je deelt…Je was, bent en zult een held zijn voor velen, in ieder geval ben je mijn held! Liefs

  9. Beste Joeri,

    Als politieagent ter plaatse moet het afschuwelijk zijn geweest. Wat je aantrof in de woning maar ook zeker de nasleep hiervan.
    Ik wens je veel sterkte en kracht zodat je dit en andere beelden die op je netvlies gegrift staan een plekje kan geven. Dat jij je peace of mind kan vinden en weer verder kan met je leven zonder de vele lelijke randjes die je nu trotseert.
    Ik wens je vele nachten zonder nachtmerries, vele momenten zonder aan je trauma’s herinnerd te worden en vooral veel liefde en sterkte.

    Ash

  10. Lieve Joeri,
    Ik wens dat je juist door deze gebeurtenis in jou leven – veel goeds mag ontvangen en vooral positieve energie op de momenten dat je het nodig hebt – dat het er altijd uit het niets zal zijn. Ook als je het niet verwacht of opmerk.
    Veel liefs,
    Een moeder van de Nicolaas Meas.
    Caro

  11. Lieve robienna vandaag is het alweer 10 geleden dat jij van het leven bent beroofd. de tijd gaat snel maar toch ook zo langzaam. ik mis je. Ik mis het kunnen lachen en het kunnen dansen. Ik mis je liefde naar de ouderen in de buurt. Ik mis het koekjes halen bij jou oma en bij mijn oma de thee om te picknicken. Ik mis je mooie koppie met je haartjes die ik vaak mocht doen. Maar het meeste van alle ik mis de ware jou om wie je was. Ik hou van je en hoop dat je dat heel goed weet. Ik vergeet je niet.

  12. Beste Joeri,

    Woorden schieten tekort
    Heel veel sterkte en kracht wens ik u toe. Hopelijk kun je dit ooit een dag een echt plekje geven. En wat dapper dat je dit zo hebt opgeschreven.

    Mama van Robienna:
    Ik zie haar nog zo samen spelen met mijn zusje Lakaya bij Mw Bea. Samen bij de oppas te schattig en een mooie herinnering. Ook naar u toe schieten woorden te kort. Uw lieve meid is uit het oog maar bij vele niet uit het hart hoor.
    Sterkte!

    Liefs Gracia

  13. Weer geraakt door jou woorden Yoeri,je heb het boek zo mooi geschreven, wat vreselijk voor iedereen die hier betrokken bij is….héél veel sterkte x

  14. Lieve Joeri
    Ik ken je niet en ik kan me ook niet verplaatsen in wat jij doormaakt.
    Maar de brief die je aan Robiënna schreef heeft mij zo geraakt.
    Vaak denken we dat een zinloze daad alleen impact heeft op de familie maar vergeten we wat het met de hulpverleners doet.
    Sterkte met het verwerken

  15. Yoeri,

    Net als jij staat 28 mei 2009 in mijn geheugen gekerfd. Ik kan het nog steeds niet opbrengen om naar de herdenking van Robienna te komen.
    De beelden spoken net als bij jou nog steeds in mijn hoofd. Een diep zwart trauma dat naar ik hoop ooit een plekje zal krijgen. Nooit zal ik de aanblik van het gehele incident en jou vragende blik bij mijn binnenkomst als OVD vergeten. Ik hoop wel dat het ooit zal verzachten maar vergeten wil ik dit nooit.

    Ik heb heel veel gezien en mee mogen maken als diender in Amsterdam maar Robiënna was wel een van de heftigste. Het heeft mij als mens deels kapot gemaakt en mijn politie carrière op straat beëindigd. PTSS heeft als een sluipmoordenaar bij dit incident toegeslagen en mij en mijn thuissituatie blijvende veranderd.
    Het doet me goed dat ik toen de juiste keuzes heb gemaakt dat de dader van deze vreselijke gebeurtenis gestraft is.
    Ik hoop dan ook dat we samen ooit kunnen zeggen “het is goed zo, het heeft een plekje maar vergeten zullen we nooit”. Robiënna blijft in ons heel zijn gekerfd en dat mag ook.
    Jou blog raakt mij elke keer weer en ook als we elkaar spreken weten we wat ons bezig houdt. Politiemensen krijgen in hun carrières heel wat voor hun kiezen. Vaak zijn we de klootzak maar soms ook d held. Ondanks alles hebben we een mooi vak …………

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *