Opstaan en doorgaan

Het klinkt zo definitief als je zegt dat je patiënt bent, er hangt een bepaalde lading aan. Ik heb de afgelopen maanden dan ook vaak de vraag gekregen waarom ik mijn boekje ‘Van diender tot patiënt’ heb genoemd. Mensen vinden mij namelijk geen patiënt maar een politieman met een verleden. Eigenlijk wel mooi dat mensen mij zo zien. Ze zien mij als Joeri de politieman en niet als Joeri de patiënt. Ik zelf trouwens ook niet hoor, al voelt het wel eens anders. Ik voel mij dan geen patiënt, wel een emotioneel wrak.

In 2010 besloot ik weer aan het werk te gaan, terug  in mijn oude functie. Dit was na mijn ziek-zijn en de toen vastgestelde diagnose van PTSS. Ik zou gewoon teruggaan als projectleider aan het wijkteam Raampoort in het mooie Amsterdam. Dit was mijn doel en ik was dan ook vastbesloten dit doel te behalen. Ik was inmiddels al een tijdje bezig met therapie en had het gevoel de hele wereld aan te kunnen. In februari 2010 ben ik begonnen met reïntegreren. Dit gaat natuurlijk heel voorzichtig. Langzaam opbouwen van uren en werkzaamheden. Eerst lekker in burger in het bureau om te kijken hoe je lijf reageert op weer werken. Dan, na een paar weken, in burger naar buiten. Natuurlijk wel samen met een collega die ik goed en ken vertrouw. Alleen naar buiten was echt nog wel een brug te ver. Gewoon lekker wandelen door de Jordaan en kijken wat er gebeurd op straat en met mij. Ik moet je zeggen dat ik mij ergere dingen kan voorstellen. De Jordaan is een vreselijk mooie buurt waar genoeg te zien is. Dan, weer een paar weken later, gaat het politie uniform weer aan. Dit is erg spannend. Al je spullen weer mee aan je riem en dan naar buiten. Het is bijna alsof je voor het eerst buiten loopt. Maar ook deze periode ging mij goed af. Ik was weer opgestaan als diender en moest nu weer doorgaan.

Dit ging goed totdat ik in 2014/2015 een grote terugval kreeg. Ik had een paar jaar daarvoor, ik gok in 2012, al een kleine terugval gehad en was bij een andere psycholoog terecht gekomen. Dit was heel prettig en na een paar maanden was ik weer van mijn klachten af. De klachten toen waren herbeleving, angst- en paniekaanvallen en slapeloosheid.
In 2014/2015 ging het heel slecht. Ik was weer terug bij af en had weinig zin meer in dingen. Ook kreeg ik er een depressie bij. Snel kwam ik weer bij mijn psycholoog terecht. In een paar sessies hadden we de oorzaak gevonden van mijn terugval. Helaas was het vrij lastig om deze aan te pakken. Ik besloot om wel te blijven werken alleen niet in de frontlinies.Hoe moelijk ik dit ook vond, met behulp van mijn teamleiding is dit wel gelukt. Ook ging ik tijdelijk 50% werken om wel in het proces te blijven, maar ook om rust te krijgen. Voor mijn depressie kreeg ik medicatie. Ik trok het namelijk niet meer. “Kun je dan nog wel blijven werken?” Is een veel gehoorde vraag die ik kreeg. Ik vond van wel. Ik voelde mij, na een paar maanden, weer goed en ging lekker verder met mijn werk. Wel had ik al verschillende gesprekken gehad met mijn teamleiding. Tijdens deze gesprekken hebben we het ook gehad over het werk en eventueel een andere werkplek voor mij. Op deze manier zou ik niet meer in de frontlinies komen. Wellicht was dat beter voor mij. Ik begreep wat de teamleiding mij vertelde alleen was ik hier nog niet aan toe. Nu nog steeds niet trouwens.

Sinds 2016 werk weer 100% en hier voel ik mij prima bij. Ik weet wat mijn valkuilen en triggers zijn. Daar waar mogelijk probeer ik hiervan weg te blijven. Ik sluit niet uit dat ik nooit ergens anders zal werken maar het werk wat ik nu doe blijf ik heel erg leuk vinden.

Joeri

Eén antwoord op “Opstaan en doorgaan”

  1. Beste joeri. Ik kan me nu wel ervaringsdeskundige noemen. 22 jaar politie werk op zwaarste bureau Rotterdam. Toen Ptss opgelopen in 1998. In 2004 gedwongen ontslag te nemen. Werd vals beschuldigd. Ik heb emdr gehad. Had 25 trauma,s. Nu 15 jaar bij de baas weg. Alleen 2 mnd terug weer emdr gehad. Vorige week een in een buddy team gezeten met oud collega’s die met pensioen waren. Pffff dit wil jij niet mee maken. 4 met gronische ptss. Wat een wrakken. Ik kende er 3. Waren flinke stoere agenten. Altijd voor aan. Altijd alles aanpakken. De mannen zagen er niet uit. Emotioneel helemaal kapot. Geen normaal gesprek te voeren uit het verleden zonder te huilen of te trillen. Ik wil aangeven je zenuwstelsel is beschadigd in je lichaam. Je hersenen zijn verandert. Let op je zelf. Je bent niet meer die onfeilbare politieagent. Je bent gewoon zwaar beschadigd. Blijf weg van straat diensten. Hoe kut het ook is. Is mis het ook nog na 15 jaar. Maar ik wil beslist geen gronische ptss. Ik heb zoveel gedaan om te herstellen. Echt alles. Maar ik kan niet door rotterdam spangen rijden. Ben daar meer dan 15 x gewond geweest. Gebroken dingen en zo. Ik heb 15 brillen en horloges gebroken. Ik sprak vorige week een hondengeleider uit amsterdam. Helemaal op, naar de klote. Oud klasgenootje. Zo sneu voor hem. Hij is weggestuurd. 100% arbeidsongeschikt. Tip. Ga van de straat af. Het werk is heel erg leuk. Maar killing. Succes met je keuze.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *