Overspannen

“Dus, eigenlijk ben je gewoon overspannen?” Ik heb net 30 minuten uitgelegd dat ik een post traumatische stressstoornis(PTSS) heb en een depressie. Ik heb ook uitgelegd hoe ik aan mijn PTSS kom en dat ik daardoor een depressie gekregen heb. Ik kan niet geloven dat deze conclusie dan de uitkomst is van mijn uitleg. Ik raak zichtbaar en hoorbaar geïrriteerd. Ik zucht en geef aan dat dit totaal verschillende dingen zijn. Overspannen zijn of een burn-out hebben, hebben totaal niets met PTSS of een depressie te maken. Ik hoor mijzelf weer beginnen met de uitleg maar stop na een paar zinnen. “Dit heeft geen zin” zeg ik:” Je snapt het niet of je wil het niet snappen.” Johan, mijn gesprekspartner, raakt nu ook geïrriteerd. Twee geïrriteerde mensen die met elkaar een gesprek proberen te voeren is geen goed idee. Ik kap het gesprek ook af en zeg even naar de wc te gaan. Ik moet even bijkomen en als ik echt rust wil ga ik wel eens vaker op de wc zitten. Gewoon met alles aan, wc deksel dicht, en telefoon in de hand. Ik zoek een leuk filmpje op om te gaan kijken. Ik moet even afleiding hebben en even aan andere dingen denken. Mijn manier van ontspannen helpt en na 10 minuten kom ik van de wc. Ik ga weer zitten en schenk mijzelf een glas water in. “Waar waren we gebleven?” vraagt Johan mij. Ik geef aan dat ik nog 1 poging wil wagen om uit te leggen wat ik heb en hoe ik er aan kom. Ik begin nu maar eens te vertellen dat je beter je arm kan breken dan PTSS hebben of een depressie krijgen. Ik krijg een rare blik van Johan. Ik leg ook uit dat PTSS en een depressie psychische aandoeningen zijn waar je lang last van kan hebben. “Dus eigenlijk ben je een beetje gek?” Wat een vreselijk domme vraag en ik begin nu echt boos te worden. Hoezo gek? Omdat ik een psychische aandoening heb? Wat een belachelijke conclusie! Mijn grens ik bereikt en ik geef aan dat ik wegga. Ik heb geen zin om mij op deze manier te moeten verdedigen. Ik laat mij ook niet voor gek uitmaken. Ik heb 22 jaar hard gewerkt en deze ziekte is mijn lot door alles wat ik gezien heb.

“Ga nog niet, ik zal dit niet meer zeggen, sorry”. Ik ben heel boos en eigenlijk vooral verdrietig, maar ik besluit om mijn jas nog 1 keer uit te doen. Ik ga weer zitten en pak mijn glas vast. Ik voel en zie aan mijn glas dat ik tril van woede en emotie. “ Ik zal je uit laten praten” zegt Johan.

Ik haal diep adem en besluit door te gaan. Ik gooi het wel over een andere boeg. “ Zullen we vannacht samen eens in mijn schoenen gaan staan”? vraag ik. Ik vraag expres vannacht omdat ik het dan vaak het zwaarst heb. Ik leg uit dat zodra ik mijn ogen dicht doe en probeer te slapen ik dingen zie die ik echt gezien heb, ik dingen voel die ik echt gevoeld heb, zaken ruik die ik geroken heb en mij voel zoals ik mij toen ook voelde. Ik heb het hier dan niet over leuke dingen. Ik bedoel dan de ingrijpende zaken die ik gezien heb. Dood, verdriet, geweld, onmacht, etc. Ik noem er een paar maar er zijn er echt meer.
Het is gelukt, ik heb hem aan het luisteren gekregen en hij is stil. Een post traumatische stressstoornis is niet zomaar iets. Als ik het kort omschrijf heb je te lang en te veel bloot gestaan aan ingrijpende gebeurtenissen en lukt het niet meer om deze op een normale manier te verwerken. Vergelijk je hersens met een harde schijf van een computer. Hij slaat de dingen niet meer goed op waardoor ze constant terugkomen. De control-alt-delete combinatie werkt ook niet net zoals de oude MSDOS commando format C:\.

Nu ik in deze taal ben begonnen hebben we eindelijk goed contact. Ik leg uit over welke incidenten ik het heb en wat ik probeer te doen om mijn nachtmerries te voorkomen.

Johan is nu echt stil. Hij geeft aan mij nu beter te snappen. “ Maar die depressie dan”? Een goede vraag. Mijn depressie heb ik gratis bij mijn PTSS gekregen. In 2014/2015 heb ik een dusdanige terugval gehad van mijn PTSS dat ik daarbij ook een depressie ontwikkeld heb. Met de depressie gaat het de ene keer beter dan de andere keer. Ik slik daar wel medicatie voor om goed te blijven functioneren, en al zeg ik het zelf, ik denk dat ik het goed doe. Johan moet lachen.

Ik ben dus niet gek, zeg ik tegen Johan. Dit is echt een aanname en een vooroordeel. Wat ook een vooroordeel is dat mensen met een depressie niet kunnen functioneren op de arbeidsmarkt. Ik ben juist blij met mijn werk. Ik zie het ook als afleiding. Ik heb dan ook gewoon erg leuk werk. Ik zal wel aangepast werk moeten gaan doen omdat het buiten op straat, vol in de operatie, niet meer gaat. Ik weet dat dit goed komt en dat ik iets leuks ga vinden. Een nieuwe plek met een nieuw begin.

Ik hoop eind 2019 begin 2020 weer te gaan beginnen met mijn therapie en heb dan de hoop dat het qua PTSS beter gaan. Zodra mijn PTSS goed onder controle is kan ik aan mijn depressie gaan werken.

Joeri

Eén antwoord op “Overspannen”

  1. Ja helaas miet ik bekennen dat dit weer als van ouds klinkt!! Helaas!!
    Als oud militair zwaar chronisch PTSS en daarbij behorende depressie( veel te lang door laten lopen door MinDef!!
    Zelfs zodanig dat er daardoor een pers. Stoornis zich heeft ontwikkeld !!!
    Vast gesteld door NIFP niet de minste dus!!
    En toch schijnt het dan dat verzekerings artsen heel eigengereid het wiel opnieuw willen uitvinden.
    Conclusie er moet nog veel veranderen in de zorg/nazorg, dus voor mij reden te meer om vrij regelmatig tegen gesloten deuren aan te schoppen, om iedereen wakker te schudden. Verder gaat het best redelijk met mij, daar ik mijn Drive gevonden hebt in het helpen en ondersteunen van mede PTSS-ers.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *