Skip links

Lieve Robiënna,

Met een brok in mijn keel schrijf ik je weer een brief. Het is vandaag 10 jaar geleden dat je werd vermoord door de ex-vriend van je moeder. Aan de ene kant is de tijd heel snel gegaan en aan de andere kant ook niet. Wat is er allemaal gebeurd na jouw dood? Is jouw dood nog ergens goed voor geweest? Allemaal vragen die in mij opkomen nu ik terug kijk 10 jaar later.

Natuurlijk is jouw moordenaar veroordeeld.Volgens mij heeft hij 20 jaar gekregen. In mijn ogen is geen straf hoog genoeg voor hetgeen hij jou heeft aangedaan, maar we leven in Nederland en hij is volgens de geldende wet- en regelgeving veroordeeld. Ik zal mijn mening hier niet op geven, al heb ik die wel. Een jaar na jouw dood is er een bijeenkomst geweest in de buurt waar je woonde. De beheerder van de speelboot heeft de brug waar je vaak overheen liep omgedoopt tot de Robiënna brug. Tot op de dag van vandaag heet deze brug ook zo. Het onthullen van het naambordje is samengegaan met een soort herdenking. Je vader en moeder waren hier beiden bij aanwezig. Zo ook veel mensen uit de buurt, vriendinnen van je, mensen van de politie en nog meer geïnteresseerden. Ook ik ben hier bij geweest. Aan het einde van de bijeenkomst zijn er witte ballonnen opgelaten. Ik vond dit een mooie bijeenkomst. Na afloop heb ik even met je moeder gesproken. Ik vond haar een sterke vrouw die goed kon vertellen wat er in haar omging. Ik heb toen afgesproken dat ik haar ging opzoeken, helaas is dit nooit gebeurd. Ik heb het laatste jaar wel eens geprobeerd contact met haar te zoeken, dit is nog niet gelukt.

Jouw dood heeft mij nooit losgelaten. Sinds het moment dat ik weg ging in de Nova Zemblastraat zit jij in mijn hoofd. In het begin was ik er heel erg veel mee bezig en je hoopt natuurlijk dat dit gaat afnemen in de loop van de tijd. Als dan iemand aan mij vroeg hoe het ging deed ik net of het goed ging met mij. Ik was een stoere jongen en ook al was het een ingrijpende zaak het deed mij niets. Dit heb ik volgehouden tot september 2009, toen viel ik om. Ik had al maanden nauwelijks geslapen en had veel nachtmerries. Mijn lijf was op en trok aan de noodrem. Ik kreeg hoge koorts en viel uit*.

Nu, 10 jaar later, kijk ik terug op deze periode als de moeilijkste periode van mijn leven tot nu toe.  28 mei 2009 is een zwarte dag in mijn geschiedenis.

Ik vraag mij wel eens af wat er van jou geworden zou zijn als je niet vermoord was. Wat voor opleiding zou je hebben gedaan? Waar zou je wonen? Wat voor werk zou je nu doen? Dit zijn vragen die nooit beantwoord zullen worden.

Mijn leven is verder gegaan maar wel met jou in mijn gedachte. Geregeld ben ik wakker geworden uit een nachtmerrie. Bijna altijd kwam jij hierin voor samen met andere incidenten.

28 mei is voor mij altijd een moeilijke dag. Op de één of andere manier heb ik naar aanloop van deze dag veel nachtmerries en denk ik veel aan die avond. Ik kan, tot op de dag van vandaag, de woning nog precies uittekenen zoals ik deze zag toen ik binnen kwam. Ik zie jou nog steeds voor mij als ik mijn ogen sluit. Ik zie het mes nog steeds recht in de woonkamer liggen, vlak bij de tv. Ik zie je moeder nog zitten. En zo kan ik nog wel even door gaan.

Lieve Robiënna, ik heb altijd de hoop gehad dat jouw dood niet voor niets is geweest. Maar als ik hier over nadenk weet ik dat dit wel zo is. Het is een zinloze moord op een 12-jarig meisje geweest. Een prachtig meisje dat aan het begin van haar mooie leven stond. Hij, jouw moordenaar, heeft jou alle kansen ontnomen. Tegelijkertijd heeft hij jouw moeder het meest vreselijke aangedaan wat je een moeder aan kunt doen namelijk haar eigen kind vermoorden.

Lieve Robiënna, ik hoop dat je de rust hebt gevonden die je verdient.

Ik denk vaak aan je en ik hoop dat er een moment komt dat ik jouw dood echt een plekje kan geven. Vergeten hoeft niet, de gebeurtenis plekje geven wel.

Hierbij roep ik iedereen op om, in nagedachtenis van de veel te jong overleden Robiënna Reboe, mijn bericht te delen zodat je niet zal worden vergeten.

Liefs,

Joeri

*De rest van dit traject staat beschreven in mijn boekje

Leave a comment