Skip links

Mental Check-up

Afgelopen week heb ik mijn Mental Checkup (MCU) gehad. Dit is iets wat al langer bekend is binnen de politie en eindelijk mogen wij ook. De MCU-gesprekken bestonden al langer maar werden vooral bij de recherche afdelingen gehouden. Daarom zeg ik: ‘eindelijk mogen wij ook’. Ik snap heel goed dat collega’s bij bepaalde recherche afdelingen deze gesprekken al langer voeren. Als je kijkt naar de collega’s bij de zedenpolitie die veel ellende over zich heen krijgen zoals kinderporno en andere ernstige dingen.
Wij, de uniformdienst, staan wel altijd in de frontlinies. Wij zijn vaak als eerste op de plaats delict en moeten daar de eerste maatregelen nemen. Wij moeten vaak slechtnieuws gesprekken doen, en zo kan ik nog wel even doorgaan. Ik ben blij met deze MCU-gesprekken.
Het gesprek werd gehouden in het Renaissance hotel aan het Kattegat in Amsterdam. Een mooie omgeving voor dit soort gesprekken. Lekker buiten de politieorganisatie. In de wachtruimte stond genoeg koffie en thee. Dat is ook altijd goed. En er stond een soort bar met allemaal snoepjes. Ook waren er zakjes, dus je kon lekker snoepen. Nu heb ik natuurlijk in mijn eerste blog geschreven dat ik moet afvallen, dus ik heb maar 1 snoep banaantje genomen.

Dan naar binnen en het gesprek in. Na voorstellen van elkaar krijg je de vraag:” Hoe gaat het met je.” Ik antwoord snel met:” Slecht”. Wat volgt is een gesprek van bijna 1,5 uur over mij en hoe ik dingen zie en ervaar. Het gaat natuurlijk over mijn PTSS en de oorzaak daarvan. Ook komt mijn depressie uitgebreid aan bod. De psycholoog wil ook graag van mij weten hoe ik mijn toekomst zie en wat ik zelf doe en kan doen om te voorkomen dat ik wederom diep mijn PTSS inschiet. Ik heb hier duidelijke beelden bij, maar weet ook dat er altijd iets kan gebeuren waar ik geen invloed op heb. Natuurlijk komt dan de vraag ‘stel dat, wat dan’? Ik kan op dit moment niet het antwoord hierop geven. Ik ben een politieman die zijn werk het liefst buiten doet in de frontlinies, echter ben ik ook een realist. Als het niet meer gaat, dan gaat het niet meer. Echter is daar is nu, wat mij betreft, geen sprake van en ik ga lekker door met wat ik doe.

Dan komen er nog de vragen over de politieorganisatie. Ik krijg onder andere de vraag of ik werkdruk heb. Natuurlijk zijn er momenten dat het uiterste van ons gevraagd wordt, zowel fysiek als mentaal. Maar waar wij het meest last van hebben is roosterdruk. Als je kijkt naar het team waar ik zit hebben wij op papier ongeveer 130 man. De werkelijkheid is dat wij, op dit moment, net 50 man inzetbaar hebben. Dat is dus minder dan de helft. Dit komt onder andere door detachering, ziekte, enzovoort, enzovoort.
Als je je dan ook nog eens bedenkt dat er voor ons piekmoment, de vrijdag- en zaterdagnacht, 30 man nodig is (15 man voor vrijdagnacht en 15 man voor de zaterdagnacht) kan je simpel uitrekenen dat er dan te weinig mensen overblijven voor de rest van de diensten. Hier ondervind ik druk van omdat er qua werk en flexibiliteit veel gevraagd wordt.
Ik begrijp van de psycholoog dat iedereen dit aangeeft die zij spreekt. Er komt na alle gesprekken een rapportage. Ik hoop dat men, en daarmee bedoel ik de mensen die erover gaan, eindelijk eens wakker worden en inzien dat de rek er meer dan uit is. Op dit moment is iedereen die wel nog aan het werk ik bezig om ziek te worden en dat kan volgens mij niet goed zijn.

Mijn tijd is zo om en toch redelijk tevreden ga ik weg. Ik denk dat ik heb kunnen zeggen wat ik wilde, het is alleen altijd maar de vraag of er een verandering komt.

Joeri

Leave a comment